.1.maand.

.05.11.07.

Lieve Mads,

Je bent nu 1 maand oud. Het gaat hartstikke goed met je. Je bent een makkelijk en tevreden mannetje. Het begin van je leven viel even tegen. Je had tijdens de bevalling moeite de uitgang te vinden, en de deur stond ook niet wagenwijd open. Met een beetje hulp kwam je er toch uit, maar eenmaal buiten had je wat moeite om te wennen. De eerste week van je leven waren we daarom samen in het ziekenhuis.


We konden daardoor rustig aan je wennen en het al snel erg goed met je. Slapen, eten en poepen, je had het allemaal snel door. Samen hingen we een beetje op de ziekenhuiskamer. Eigenlijk had de verpleging geen kind aan ons, want ik deed alles zelf. Alleen bij het badderen hadden we nog wat hulp nodig omdat je infuus niet nat mocht worden. Papa ging na een paar dagen overdag naar zijn werk, maar kwam elke avond op bezoek.


 Na precies een week mochten we naar huis. Eindelijk samen in ons eigen huis. Eindelijk in je eigen wiegje slapen. We genieten.

 Je aanwezigheid vraagt nog wat aanpassing. Het plannen van het wasjes draaien en afwasmachine uitpakken rond een aandacht vragend kereltje. Iets een half uurtje uitstellen gaat niet meer. De mentale voorbereiding die voorafgaat aan een kort wandelingetje is enorm. En wat moeten we klaarleggen voor een badje? Hoe lang duurt een voeding? Hoeveel tijd zit ertussen? En hoe lang schudden voor een boertje?


De borstvoeding gaat erg goed. Ik kan overdag rustig een boekje lezen terwijl jij ligt te drinken. ’s Nachts kan je heel tevreden grijnzen als je buik vol is. Wel heb je al 2 keer over me heengespuugd. Maar misschien moet ik je maar niet een uur plat op mijn buik laten liggen.


We kunnen lang naar je kijken. Ik geniet van je verschillende gezichten. De afwisselend lodderige en wijze ogen die me aankijken. De handjes die ongecoördineerd rond je gezichtje dwalen. Dat herken ik ook van toen je nog in de buik zat. Het zachte gekriebel als je dan je handjes bewoog. Je schopte niet vaak. De laatste weken, na de waarschuwing van de gynaecoloog stimuleerde ik je elke avond even om je benen te bewegen. Als we je optillen uit je wieg of de wandelwagen leg je je armen in de nek en trek je je knieën naar je buik.


 ’s Avonds heb je vaak een huiluurtje. Dan gaat een van ons op de bank zitten met jou op de buik. Tot de krampjes voorbij en de indrukken van de dag verwerkt zijn. Je warme lichaampje kruipt dan dicht tegen me aan en na een tijdje val je in slaap. Vaak blijven we dan gewoon zitten tot je weer wakker wordt, en gaan we dan samen naar bed.


 Het is super dat je er bent en we houden nu al meer van je dan we ons ooit hebben kunnen voorstellen.

 

Liefs, Papa en Mama